Kompozytor, pianista i aranżer.
W roku 1940 Szpilman został przesiedlony do utworzonego w Warszawie getta, gdzie pracował jako pianista kawiarniany. W czasie Wielkiej Akcji likwidacyjnej cała jego rodzina – rodzice Samuel i Edwarda, siostry Halina i Regina, oraz brat Henryk – zostali wywiezieni do obozu zagłady w Treblince. Szpilman o mało nie podzielił ich losu, lecz został w ostatniej chwili uratowany z Umschlagplatzu przez żydowskiego policjanta. Rok później udało mu się przedostać na tzw. aryjską stronę, gdzie ukrywał się przy pomocy zaprzyjaźnionych Polaków oraz organizacji Żegota. Po powstaniu warszawskim pozostał w ruinach domu przy alei Niepodległości 223, gdzie znalazł go kapitan Wehrmachtu Wilm Hosenfeld i zamiast wydać, zaczął dostarczać mu żywność.
Losy Szpilmana do tego momentu są dobrze znane każdemu, kto obejrzał oscarowy film w reżyserii Romana Polańskiego pt. „Pianista”. Warto pamiętać również o jego powojennej działalności muzycznej, wśród której można wymienić reaktywację ZAiK w roku 1956 czy organizację Międzynarodowego Festiwalu Piosenki w Sopocie latem 1961 roku.
Władysław Szpilman zmarł w wieku 88 lat 6 lipca 2000 roku. Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach.
Fot. Władysław Szpilman|Domena publiczna.
