logo_UE_rgb-3

Historia getta warszawskiego

GETTO WARSZAWSKIE 1940–1943

Znak informacyjny na słupie, który zabrania Żydom korzystania chodnika. Napisy są w języku niemieckim i polskim: „Juden ist das Gehen auf diesem Fußsteig verboten” oraz „Żydom nie wolno chodzić po tym chodniku” | zbiory MGW

Przed II wojną światową w Polsce mieszkała największa społeczność żydowska w Europie. Większość polskich Żydów, w przeciwieństwie do ogółu ludności, mieszkała w miastach. Centrum żydowskiego życia społecznego, kulturalnego, politycznego i religijnego była Warszawa. W 1939 r., u progu inwazji nazistowskich Niemiec na Polskę, w stolicy mieszkało blisko 370 tys. Żydów, co stanowiło niespełna 30 proc. ogółu mieszkańców miasta.

Po wybuchu II wojny światowej na obszarach zajętych przez Niemcy stopniowo wprowadzono restrykcyjne ustawodawstwo rasistowskie. Na Żydów nałożono obowiązek pracy przymusowej. Zakazano uboju rytualnego i zamknięto synagogi. Od grudnia 1939 r. Żydzi w Generalnym Gubernatorstwie zmuszeni byli do noszenia na prawym przedramieniu opaski z gwiazdą Dawida. Wkrótce zabroniono im korzystania z wielu instytucji publicznych, takich jak biblioteki czy kolej, a nawet parki. Wprowadzono ograniczenia dotyczące pracy zawodowej, m.in. dla lekarzy i adwokatów. Rozpoczęto też proces wysiedlania Żydów z ziem włączonych do Rzeszy i do Generalnego Gubernatorstwa. Do października 1940 r. blisko 90 tys. z nich przybyło do Warszawy.